harshilsays

અગાઉના ભાગ 1 માં આપણે જોયું કે મજલિસ હટાવવાને બદલે રેઝા શાહ ખાન પહલવી પૂરું નિયંત્રણ પોતાની પાસે રાખી લે છે અને પોતે ઈરાનનો રાજા બને છે. (સાથે એ પણ લખેલું કે જો પર્શિયન ગલ્ફ (જે અત્યારે હોર્મુઝની ખાડી તરીકે ઓળખાય છે) ઉપર કોઈનું આધિપત્ય આવી જાય તો દુનિયામાં થતો 20% જેટલો ઓઈલનો વ્યાપાર ઠપ્પ થઈ જાય. તો આ લખાય છે ત્યારે ઈરાનની સંસદમાં પર્શિયન ગલ્ફને સંપૂર્ણ કબ્જામાં લેવા ઠરાવ પસાર થઈ ચૂક્યો છે. ઈરાનની સિક્યુરિટી કાઉન્સિલની મંજૂરી મળે એટલી જ રાહ છે. જો આવું થશે તો પેટ્રોલ તેમજ ડીઝલના ભાવ ભડકે બળશે.) રેઝા શાહ ખાન સત્તારૂઢ થતાં જ પોતે ઈરાનમાં ધરખમ ફેરફારો કરાવે છે. પાશ્ચાત્ય જગતના વિચારો સાથે તેણે ઈરાનને બખૂબી જોડી દે છે. આજના રૂઢિચુસ્ત ઈરાન કરતાં તદ્દન વિપરીત નીતિનિયમો અને ધારાધોરણો લાગુ કરેલા. જેમ કે મહિલાઓને બુરખો "પહેરવા" પર પ્રતિબંધ મૂકી દેવામાં આવ્યો. (હાલમાં તો મહિલાઓ બુરખો પહેર્યા વગર બહાર પણ નીકળી નથી શકતી.) પુરુષોને હેટ (ટોપી) અને યુરોપિયન સ્ટાઈલના કપડા પહેરવાનું ફરજિયાત બનાવવામાં આવ્યું. મહિલાઓને નોકરી માટે પ્રોત્સાહિત કરવામાં આવી અને ફિલ્મો જોવા માટેનો પ્રતિબંધ પણ દૂર કર...

આજે દુનિયાના નકશામાં મધ્ય-પૂર્વમાં કેટકેટલાય દેશો છે. પરંતુ છાશવારે પર્શિયા (આજના ઈરાનનું) નામ જ સમાચાર માધ્યમોના મથાળા પર ચમકતું જોવા મળે છે કે ઈરાને હુથી, હિઝબોલ્લાહ કે પછી હમાસને હથિયારો પૂરા પાડ્યા. આમાં ઈરાનનો શું ફાયદો કે આખી દુનિયાની વિરુદ્ધમાં જઈને આ બધા જૂથોને સપોર્ટ કરે છે. આમ તો US અને ઈરાન વચ્ચે શરૂઆતમાં ઘણી સારી મિત્રતા હતી, તો પછી અચાનક બંને દેશો કૂતરા બિલાડાની જેમ શા માટે બાખડવા લાગ્યા? અમેરિકાએ ઈરાન પર જાતજાતના પ્રતિબંધો લગાવીને ઈરાનના આખા અર્થતંત્રને ડૂમો દઈ દીધો. શું, ક્યાં, શા માટે, કેવી રીતે... જાણો વિગતવાર બે ભાગની આ સિરીઝમાં. બનાવ અને તે પહેલાનું બેકગ્રાઉન્ડ: હઝરત (અથવા પયગંબર) મુહમ્મદના મૃત્યુ પછી કોણ ખલીફા તરીકે જવાબદારી સંભાળશે એ બાબતે મુસ્લિમ સમાજમાં એક વિવાદ શરૂ થયો. (તેઓ પોતે એક આરબ ધાર્મિક અને રાજકીય નેતા તેમજ ઇસ્લામના સ્થાપક હતા. મુસ્લિમો તેમને માર્ગદર્શન આપવા માટે અલ્લાહ દ્વારા મોકલવામાં આવેલા પયગંબરોની શ્રેણીમાં છેલ્લા પયગંબર માને છે.) એક વર્ગ માનતો હતો કે હઝરત મુહમ્મદના મિત્ર હઝરત અબુ બકર ખલીફા બને. જ્યારે બીજો વર્ગ એવું માનતો હતો કે હઝરત મુહમ્મદના જમાઈ...

  It was a simple sentence, spoken in the calmest of voices: "I do not mind that my food was salty, but I do mind that the food offered to Harikrishna Maharaj in His evening offering was inedible. And that troubles me." For most, such words might seem minor. But in the presence of Pramukh Swami Maharaj, every word carried weight, every moment carried meaning. This gentle rebuke, recorded during Swamishri's pilgrimage to New York City in the early 1990s, tells us more about his character than a thousand accolades ever could. The incident is shared in the book *In Love At Ease (Everyday Spirituality With Pramukh Swami)*. It wasn’t the taste of his own food that mattered to Swamishri, but rather the quality of food that had been offered to Harikrishna Maharaj – the sacred image of Bhagwan Swaminarayan. His concern was not for himself, but for the divine. This is not just a story about food. It is a lesson in priorities, humility, and deep-rooted devotion. For Swamishri, the ...

  આજે યુદ્ધો માત્ર સરહદ પર જ નથી લડાતાં, શબ્દો વચ્ચે પણ લડાય છે. બોલીઓ વચ્ચે પણ લડાય છે. અરે શહેરો શહેરો ઝઘડે છે, કસ્બા કસ્બા ઝઘડે છે. ક્યાંક વડાપાઉં આપતી વખતે ઉચ્ચારેલો શબ્દ અન્ય ભાષા શીખવા મજબૂર કરી દે છે. તો વળી ક્યાંક દુકાન પર લગાવેલું બોર્ડ જોઈને ઘરાક પાછા વળી જાય છે, અંદર પ્રવેશ કરતાં જ નથી. આખા ભારતમાં આપણે સૌ જેને વધુ શિક્ષિત માનીએ છીએ એવા દક્ષિણ ભારતના હાલ હાલમાં આવા છે. ત્યાંના લોકો પોતાની માતૃભાષા માટે એટલા જાગૃત છે કે બહારથી ફરવા આવેલા પ્રવાસીઓને પણ તેઓ પોતપોતાની માતૃભાષામાં જ જવાબ આપતા જોવા મળે છે. અને એક આપણે છીએ કે આપણી માતૃભાષા દિવસેને દિવસે પાંગળી થતી જાય છે. પાનખરમાં જેવી રીતે વૃક્ષો ટપોટપ પોતાના પાંદડા ગુમાવે છે એવી રીતે ગુજરાતી લખવા, વાંચવા, સમજવાવાળા ઓછા થતા જાય છે. અરે કેટલાય તો બોલી પણ નથી શકતા અમુક શબ્દો. મેગેઝીનો પણ વાચકોના અભાવે સદંતર બંધ થઈ રહ્યા છે, જેનો ભારોભાર અફસોસ પણ છે. સોશિયલ મીડિયામાં માત્ર દેખાડા ખાતર જ્યારે વિશ્વ માતૃભાષા દિવસ હોય ત્યારે એક કે બે સ્ટેટ્સ મૂકી આપણે વર્ષોથી માતૃભાષાનું ગૌરવ લેવાનો પ્રયત્ન ચાલુ રાખ્યો છે. આ રીતે આપણે જતન કરીએ છીએ આ...